Tuesday, November 14, 2017

जास्तीची मेजॉरिटी :(

गेल्याच आठवड्यातली गोष्ट. चांगल्या घरातल्या आठ – दहा वर्षाच्या मुलामुलींविषयी कुणीतरी भिंतीवर वाईटसाईट लिहिलं होतं. त्यांच्या वयाला तर अजिबातच न शोभणारं. कुणी लिहिलंय याचा शोध झाला. हे लिहिणारी सुद्धा त्यांच्याच वयाची मुलंमुली निघाली. त्यांच्यासारखी चांगल्या घरातलीच. सगळ्यांपुढे त्यांनी आपली चूक कबूल केली, आईवडलांनी भिंत रंगवून द्यायची तयारी दाखवली.

भिंत रंगवली, की तिच्यावर लिहिलेलं पुसलं जाईल. पण लिहिणार्‍यांच्या मनातून कधी आणि कसं पुसलं जाईल हे? सगळ्यांसमोर आपली चूक कबूल करताना इतका टोकाचा राग येण्याचं कारण पण सांगितलं लिहिणार्‍यांनी. ज्यांच्याविषयी लिहिलंय, ती मुलं त्यांना आपल्यात घेत नव्हती, खेरीज इतरांनाही सांगायची यांना आपल्यात घेऊ नका म्हणून. आईवडिलांकडे ही तक्रार केली. पण त्यांना वाटलं, मुलांचं भांडण, त्यांच्यातच मिटेल. त्यांनी दुर्लक्ष केलं. आणि मग शेवटी हा असा स्फोट झाला गेल्या आठवड्यात.

या प्रसंगाने मला हादरवलंय.  माऊपेक्षा जेमतेम तीन – चार – फार तर पाच वर्षांनी मोठी मुलं आहेत ही. तिच्या ओळखीची, तिच्याशी छान बोलणारी, क्वचित खेळणारी, वागायला बोलायला चांगली. बहुतेकांच्या घरातल्यांना मी ओळखते. यांच्या जगात एवढं बुलिंग असतं! आणि आई-वडील-आजी-आजोबा-ताई-दादा अशा कुणाला त्याचा पत्ताही नसावा इतकी लांब जातात मुलं तीन-चार वर्षात? यातल्याच कुठल्यातरी गटात अजून तीन वर्षात माऊ पोहोचू शकते! तिच्या मित्र मैत्रिणींनी असं कुणाला तरी ठरवून वाळीत टाकलं, किंवा तिला वाळीत टाकलं म्हणून चिडून तिने असं काहीतरी केलं, तर माझी प्रतिक्रिया काय असेल? या प्रसंगासारखे सगळ्यांसमोर तिला फटके देईन मी? आपल्या मुलानी एवढं लाजिरवाणं काहीतरी लिहिल्यावर वाटणारा अपमान, अविश्वास, राग हा आपल्या मुलाने हे का केलं हे समजून घेण्याच्या इच्छेपेक्षा काही काळ तरी प्रबळ ठरेल? आपल्या मुलांनी बुलिंग केलं यापेक्षा त्यांच्याविषयी कुणीतरी वाईट लिहिलं याचा राग मोठा ठरेल?  आपल्या मुलाविषयी दुसर्‍या लहान मुलाला इतका राग आलाय, त्यालाही मदतीची गरज आहे, सगळीच मुलं आहेत त्यांना समजून घ्यायला हवंय, त्यांना परत एकत्रच रहायचंय याचं भान राहील? का “अपराधी” मुलांच्या आईवडिलांशी मला याविषयी काही बोलायचंही नाहीये असं म्हणेन मी?

मुळात इतक्या लवकर माऊने इतकं दूर जाण्याची कल्पनाच पचवणं फार जड आहे. तिला वाढायला वाव तर मिळायला हवाय, पण काहीही करायची मोकळीक इतक्या लहानपणी नकोय. कसं जपायचं? :(

Thursday, October 12, 2017

सोप्पा कंदिल

मागच्या वर्षी माऊसोबत केलेल्या आकाशकंदिलाच्या प्रयोगानंतर यंदा असंच सोप्पं माऊला जमेल असं काहीतरी करायचं मनात होतं. माऊ आणि सखी दोघींना एकत्र घेऊन कंदिल करायचे होते. वेळही जास्त नव्हता हाताशी. तेंव्हा मग एक पिवळा टिंटेड पेपर (कार्डशीटपेक्षा पातळ) आणि एक बटर पेपरसारखा (ट्रेसिंग पेपर पेक्षा कडक पण बऱ्यापैकी पारदर्शक कागद घेऊन आले. (याला काय म्हणतात ते विसरले!)

कागदाच्या आकाराचा अंदाज घेण्यासाठी आधी साध्या A4 कागदाचा प्रोटोटाईप बनवून घेतला. 




टिंटेड पेपरचा १८ इंच * १३ इंचाचा चौरस कापून घेतला. त्याला लांबीच्या बाजूने मधे घडी घातली. आणि पट्ट्या कापण्यासाठी साधारण एक एक सेंटीमीटरवर रेषा काढून घेतल्या. वरच्या – खालच्या दोन्ही टोकांना साधारण दीड इंच जागा (दुमडून) मधल्या सिलेंडरला जोडायला सोडली. 
माऊने मग या कागदावर फिंगर पेंटिंग केलं.

तोवर मी खालच्या झिरमिळ्यांसाठी १३ इंच * ११ इंचाचा टिंटेड पेपर कापून घेतला, त्याच्या १३ इंची बाजूला दीड इंच जागा सोडली आणि झिरमिळ्यांच्या पट्ट्या कापून घेतल्या.

मधल्या सिलेंडरसाठी ९ इंच * १३ इंचाचा बटर पेपर सदृश कागदाचा आयत कापून त्याचा ९ इंच उंचीचा सिलेंडर सेलोटेपने चिकटवला.

आता माऊची “कलाकृती” वाळली होती, त्यावर अधीच आखून ठेवलं होतं तशा पट्ट्या (अर्ध्या घडीवर दुमडून)  कापल्या. वरचे आणि खालचे दीड – दीड इंच सिलेंडरला जोडण्यासाठी ठेवलेले भाग दुमडून पाऊण इंचाचे केले (म्हणजे फ्रेमला जरा जीव येईल) आणि सिलेंडरला स्टेपलरने स्टेपल केले. खालच्या बाजूने त्यावरून खालच्या झिरमिळ्या स्टेपल केल्या. दीड – दोन तासात कंदिल तय्यार!!!  




***
यंदाच्या कंदिलामध्ये माऊला करण्याजोगं मागच्या वेळेपेक्षा बरंच जास्त होतं. पण “प्रोटोटाईप” बनून कागदाचा आकार ठरेपर्यंत तिचा उत्साह मावळायला आला होता. :) तरी फिंगर पेंटिंग आणि थोडीफार कापाकापी केली तिने. या वेळची तिची आणि माझी ऍचिव्हमेंट म्हणजे कंदिल पूर्ण होईपर्यंत माऊ सोबत होती!

Tuesday, October 3, 2017

कजा कजा मरू... २ :)

गेल्या आठवड्यात माऊचा वाढदिवस झाला. मागच्या वाढदिवसाला सगळी विकतची सजावट होती, या वेळी आज्जी आणि मी काहीतरी छान करावं असं ठरवत होतो.

माऊकडे दादाने दिलेली खूप छान छान गोष्टींची पुस्तकं आहेत. आमचा दादा पुस्तकं इतकी जपून वापरतो, की हे वापरलेलं पुस्तक आहे यावर सांगूनही विश्वास बसणार नाही. अगदी पुस्तक खराब व्हायला नको म्हणून त्याला पुस्तकावर नाव सुद्धा घालायचं नसतं! (मी लहान असताना मला पण दादा मंडळींनी वापरलेली गोष्टीची पुस्तकं मिळायची. ही पुस्तकं वाचणं म्हणजे creativity, problem solving आणि वाचन असं सगळं एकत्र होतं. बहुतेक पुस्तकातली पानं गायब असायची. कव्हर आणि पुस्तकाची फारकत तर नेहेमीचीच. त्यामुळे आधी एका पुस्तकाचे भाग जमवायचे, मग ते वाचायचं, त्यात एखादं पान नसेल तर आपल्या कल्पनाशक्तीने भर घालायची असं सगळं चालायचं. सगळे दादा लोक माऊच्या दादासारखे असते तर!)  तर या पुस्तकांमध्ये एक पांडा, फुलपाखरं आणि माकडाच्या गोष्टीचं गोडुलं पुस्तक आहे. त्यातलं एक चित्र माऊला, आज्जीला आणि मला इतकं आवडलं, की या वेळी माऊच्या वाढदिवसाला या मंडळींनाच बोलवावं असं ठरलं:




मग आज्जीने मस्तपैकी पांडा आणि माकडाचं चित्र रंगवून दिलं. त्यावर पानांनीच लिहायचं ठरलं. वरून रंगीबेरंगी कागदांची फुलपाखरं ठेवली. (चित्र माऊंट बोर्डवर पोस्टर, ऍक्रिलिक आणि वॉटर कलरने काढलं, फुलपाखरं घरात सापडलेल्या कागदांची. पेपर टेपने हे सगळं भिंतीला चिकटवलं, फुलपाखरं पण पेपर टेपनेच लावली.) “रिटर्न गिफ्ट्स” साठी ताईने अजून काही फुलपाखरं बनवून ठेवली. आणि माऊच्या वाढदिवसाची तय्यारी झाली!



हे सगळं करायला इतकी मज्जा आली, की सखीच्या वाढदिवसाला पण आपण असं काहीतरी करू या असं आज्जी आणि मी ठरवून टाकलंय! :)